-
De eerste foto’s
Klik hier voor meer foto’s.
-
Aanpassing weblog
De vakantie ligt al weer ver achter ons, we zijn al weer in 2005 beland en het werd weer eens tijd voor een site update.
De site is nu niet meer gericht op de vakantie die we gehad hebben maar staat nu in het teken van ons nieuwe huis dat in Nieuw Vennep gebouwd wordt.
Het verslag van onze reis door Californië blijft natuurlijk on-line staan.Groetjes,
John en Sabina
-
De foto’s staan online.
Klik hier om de foto’s te bekijken
-
Ik haat jetlags
Hier zit ik dan, om 5 uur s’nachts te internetten.
Ging om 23.30 naar bed, val eindelijk om 1.30 in slaap, werd om 2.30 wakker en kan niet meer in slaap komen…. zucht! -
Foto voorproefje
Hierbij alvast een klein vooproefje van de foto’s die we gemaakt hebben.
Het lijkt er wel op dat het maken van 558 foto’s gedurende de laatste weken iets te veel van het goede is geweest voor onze kleine Nikon Coolpix, de eerste dode pixel is in sommige foto’s al te zien
-
De eerste conclusies
Na ruim 19 volle dagen in Amerika te hebben doorgebracht, kunnen we langzamerhand ook enkele conclusies gaan trekken uit ons verblijf hier.
Iedereen heeft wel eens van die clichés gehoord over Amerika, groter is beter, Amerikanen zijn vreetzakken, ze zijn overdeven vriendelijk, nou dit zijn onze ondervindingen tot nu toe;
De auto’s zijn groter: de kleinste welke we zijn tegen gekomen is een Golf, en die zie je hier sporadisch. De grootste? Dat is waarschijnlijk de Hummerzinne, een kruizing tussen limo en een Hummer.
De porties eten zijn groter, van hamburgers, pizza tot een simpele sandwich, alles moet supersize. Het is wel leuk om de reactie van een verkoper te als je vraagt om een regular ipv een large.
De mensen zijn groter, niet in de lengte maar zeker wel in de breedte. Ik, met mijn dikke reet, heb hier een heel gemiddeld maatje.
De wegen zijn hier groter, een 7 baansweg kom je hier gewoon tegen. Uiteraard 7 banen per rij richting. De interstates zijn echter wel heel slecht onderhouden.
De TV’s zijn hier groter, neemt een gemiddelde Hollander genoegen met een 70 CM breedbeeld, de Amerikaan moet minimaal 110 CM HDTV hebben. We hebben zelfs al 100 inch TV’s gezien, echt super.
Ze hebben hier echt veel meer tv kanalen, het uiterste wat wij hebben gehad waren 96 kanalen, maar we zagen al reclames tegen komen voor satelliet tv met meer dan 250 kanalen.
De supermarkten zijn echt gigantisch, een Appie Heijn 5 sterren winkel kan zich echt niet meten met een gemiddelde Ralphs of Albertssons.
De Amerikaanse overdreven vriendelijkheid bestaat niet! Waar we verwachtte te worden overspoeld met de ‘hi how are you’s bleek dit in de praktijk slechts in kleding winkels voor te komen. Maar het mag gezegd worden, het winkel personeel doet echt zijn best voor je. Dit is natuurlijk niet vreemd als je bedenkt dat deze allemaal op commissie basis werken.
De KLM stewardessen zijn engeltjes, als ik ze ooit arrogant genoemd heb dan neem ik dat bij deze terug. US-airways stewardessen zijn 20 keer erger, onbeschoft en arrogant.
De gettos bestaan ook echt, en niet zo’n beetje ook. Neem dus geen verkeerde afslag!
De Amerikaan vindt zijn auto ook belangrijker dan zijn huis, soms zie je de mooiste, nieuwe wagens staan voor halve bouwvallen.
-
Dag 19: Cruisin’ Los Angeles
Helaas zit onze laatste echte dag in de USA er alweer op. Vandaag was Los Angeles aan de beurt om verkend te worden. We hadden nog wat laatste plekjes op ons lijstje staan, in deze oerlelijke stad, welke zeker niet mochten ontbreken in onze tour door de mooie staat Californië.
Na ons gebruikelijke ochtend ritueel; een bezoek aan Starbucks, reden we richting de eerste bestemming voor deze dag, de Hollywood Boulevard.
Op de beroemde Hollywood boulevard liggen de beroemde sterren met de namen van de bekende en voor ons minder bekende film, tv en andere artiesten. Terwijl we de sterren aan het bewonderen zijn lopen we zowaar een beroemdheid tegen het lijf; Homer Simpson! Na met Hommer en zijn favoriete donut op de foto te zijn geweest vertrekken we richting het deel van L.A. waar half Hollywood woont; Beverly Hills.
We rijden door beroemde straten als Sunset Boulevarde en over Rodeo drive, we vergapen ons aan de kasten van huisen en de pracht en praal die elders in L.A. volledig lijkt te ontbreken. Zowaar spotten we in Beverly Hills ook zowaar nog een ‘beroemdheid’. Bij een stop licht zien we Nicole Richie (dochter van Lionel R. ) in haar zwarte Mercedes SUV een vriendin begroeten met een flinke schreeuw uit haar auto raampje. Na te zijn bijgekomen van de schreeuw van Nicole, besluiten we te doen waar zij ook zo goed in is. Juist, shoppen!
Natuurlijk hadden we op Rodeo drive even uit kunnen stappen om een nieuw Gucci of Armani pakje aan te schaffen, maar dat zou de portemonee iets minder prettig gevonden hebben. Dus in plaats van Rodeo wordt het, het Beverly Center, een leuke mall vlak naast Beverly Hills met heel normale winkels. Na het shoppen keren we terug naar het hotel waar we in het hotel Restaurant genieten van een goede maaltijd.
-
Dag 17 en 18: De Pacific Coast Highway
Vandaag en gisteren stonden in het geheel in het teken van de Pacific coast highway.
Vertrekkend vanuit San Francisco reden we richting L.A. met een tussen stop in Arroyo Grande (Pismo Beach).We vertrokken dinsdag ochtend rond een uur of tien, we reden eerst nog even snel langs een mall om een kop koffie en wat croissants te halen. Vervolgens zochten we de Pacific Coast highway op om naar het zuiden te rijden.
Nog voordat we San Francisco uitreden viel het al op dat er veel mist hing boven de kustlijn. De hoger gelegen delen van S.F. waren soms in het geheel verborgen achter een dikke laag mist, welke zich uit de baai om hoog trok via de bergen die delen van S.F. omsluiten.
De Pacific Coast Highway is niet wat je als Europeaan verwacht van een snelweg. Het is geen vierbaans race baan maar, een kronkelend bergweggetje is vaak een betere omschrijving. Onderweg stoppen we geregeld om fotos te maken van het fantastische uitzicht. De verhalen die we gehoord hadden over de Highway zijn nimmer gelogen, de beelden die we voor ogen kregen waren werkelijk oogverblindend mooi.
Met een gemiddelde snelheid van slechts 35 mijl per uur duurde alles echter wel langer dan we verwacht hadden. Na een tussenstop bij een taco toko in Sand City, waar we een extreem ranzige kip quechidilla naar binnen proberen te werken, merken we dat we nu toch wel moeten gaan door rijden om voor het donker binnen te zijn. Omdat we niet wisten of de highway nog lang een kronkelende berg weg zou blijven, zagen we het niet zitten om deze savonds te rijden.
Halverwege de rit onderbreken we deze nog even om te stoppen bij Point Loma, dit State reserve biedt een beschermde leef omgeving voor verschillende wilde dieren maar met name de zeeleeuwen en de zeeotters worden hier extra beschermd. Op enkele rotsen vlak voor de kust zie je Zee leeuwen hun ding doen, wat eigenlijk niet meer is dan luieren. Helaas zien we geen zeeotters, maar met de gedachte in het hoofd dat de $ 8,- aan entree gelden goed terecht komen, vinden we dat niet eens erg. Hoewel Point Loma dus een beschermd natuurgebied is, kan je hier dus niet terecht met de Nationale Park pas. Ook hier maakt de bureaucratie het onderscheid, is het een State reserve dan heb je pech, is het een National Park of Reserve dan heb je geluk en kom je er wel in zonder extra te betalen.
Na de verfrissende wandeling bij Point Loma vervolgen we onze rit, we proberen het tempo iets omhoog te schroeven. We rijden iets harder en stoppen helaas iets minder vaak.
Wil je de Pacific Coast Highway dus gaan verkennen, doe het dan in 3 dagen in plaats van de 2 dagen die wij er voor gereserveerd hadden, het gaat dan een stuk relaxter en je krijgt er heel veel mooie plaatjes voor terug.Uiteindelijk kwamen we rond half acht, in de schemering, aan bij ons hotel in Arroyo Grande. We checken snel in en gaan dan op zoek naar een restaurant, onze maagjes begonnen toch wel wat te knorren na zon lange rit en met slechts een halve quechidilla als lunch. We komen al snel terecht bij een Amerikaans steakhouse. Bij binnenkomst valt de grote hoeveelheid opgezette dieren meteen op. Toen we door het restaurant naar ons tafeltje liepen viel het ons op dat sommige mensen wel erg grote stukken vlees op hun bord hadden liggen. Nadat we de Daily special te horen kregen van onze serveerster begrepen we waarom, met een 8 ounce steak, 4 beef barbecue ribs en een halve kreeft begrepen we het, dit moet meat lovers paradise zijn.
We bestellen beschaafd een normalere portie van de kaart en smikkelen ons buikje rond. Verder aanschouwen we hoe de Amerikanen die de Daily special niet opkrijgen hun doggie bags vullen en tonnetje rond weer heen gaan.Na het eten keken we voldaan nog een paar programmas op Animal Planet, we vielen vervolgens heerlijk in slaap.
Voor vanochtend stond het laatste deel van de Pacific Coast Highway op het programma. We vertrekken vanuit Arroyo Grande richting L.A.
Hoewel dit stuk ook zeker zijn charme heeft is het beslist een stuk minder mooi dan het deel tussen S.F. en Arroyo Grande. Het landschap bestaat voor een groot deel uit landbouwvelden met daarop aardbeien.
Helaas was tussen Lompoc en Santa Barbara de Pacific Coast highway afgesloten in verband met wegwerkzaamheden. We werden omgeleid via de 101 Interstate, deze weg bleek echter ook niet geheel vrij van werkzaamheden. Halverwege de snelweg, werden we door een politie wagen gesommeerd te stoppen en werd de snelweg voor 20 minuten stil gelegd. Er bleken bermwerkzaamheden, hoewel bergwerkzaamheden is eigenlijk een betere omschrijving. Om te voorkomen dat er rotsen op de autos zouden vallen, werd de weg dus afgesloten.
We deden vandaag ook Santa Barbara aan, het stadje bekend van de gelijknamige soap opera. Het bleek een erg leuk stadje te zijn, via de kust strook, waar we onze lunch nuttigden reden we richting het centrum. We parkeren de Chevy en struinen in de main street langs de ramen van de diverse boetiekjes en andere winkels. Er is hier echt voor ieders wat wils, van de grote ketens tot de alternatieve winkeltjes en kunst galerijtjes. Al met al een erg leuk plaatsje om even aan te doen.
Vanuit Santa Barbara vervolgen we onze weg richting L.A. waar we rond de avond spits aankomen. Na enkele kilometers file rijden (kunnen we vast wennen voor als we weer terug zijn) komen we om 18:30 in het hotel aan. Moe van het rijden besluiten we de tegen over het hotel gelegen Taco Bell te proberen. Helaas bleek dit geen succes te zijn. Dan nog maar een keer een Pizzahut pizza bestellen, in dezelfde toko.
-
Dag 16: De verkenning van San Francisco
Vandaag hebben we weer eens lekker uitgeslapen, dat was ook wel nodig want we hadden het plan opgevat om vandaag de stad te gaan verkennen met de fiets.
Eenmaal in het centrum hebben we eerst het gebied rond Fishermans Warf bezocht, dit is een gebied dat alleen maar gericht is op de toeristen, met veel souvenir winkeltjes. Tevens zijn hier de zeeleeuwen te vinden die op een aantal houten vlonders in de haven liggen en daar genieten van het zonnetje.
Eenmaal de fiets gehuurd en de helmen opgezet zijn we op weg gegaan. Het was maar een klein stukje fietsen naar de Golden Gate bridge, maar vervolgens moesten we de brug op, dit was een behoorlijk stijl en zwaar stuk om te fietsen, maar eenmaal boven was het uitzicht fantastisch.
Na een kleine pauze op de brug om enkele fotos te maken hebben we onze weg vervolgt naar Sausalito dat aan de andere kant van de brug ligt. Eenmaal daar aangekomen bleek dat de ferry terug al snel weer zou vertrekken of dat we 2 uur moesten wachten, en dus hebben we daar alleen even een ijsje gehaald en hebben vervolgens de ferry terug naar het centrum van San Francisco genomen.
Eenmaal terug in het centrum hebben we besloten om de fiets weer terug te brengen en de rest te voet te verkennen. Er waren nog twee plekken die we een bezoek waard vonden; Lombart street, de straat met de meeste bochten ter wereld en de Coit Tower, welke gebouwd is in 1933 en het hoogste uitzichtpunt van de stad vormt.
Uiteindelijk hebben we besloten om alleen naar de Coit Tower te gaan, aangezien de wegen die we moesten bewandelen erg stijl omhoog liepen en we er dus lang over zouden doen en de tijd alweer begon te dringen.
Het uitzicht vanuit te toren was erg mooi vooral omdat het een erg heldere dag was en je daardoor een erg mooi uitzicht had.
Eenmaal weer beneden begon een stijle wandeling naar Fishermans Warf waar we nog even zijn langs gegaan bij het Aquarium. Hierin wordt het leven in de baai van San Francisco nagebootst. Dit is echt erg mooi om te zien, je staat op een lopende band en ziet het leven boven en naast je aan je voorbij trekken. Ook is hier te zien hoe roggen in hun eitje groeien. Er zijn namenlijk een aantal eitjes die pas geleden zijn gelegd zo geprepareerd dat het leven erin doorgaat maar dat je wel kan meekijken.
Na deze mooie dag hebben we nog even een hapje gegeten en zijn toen lekker naar het hotel terug gegaan.
-
Dag 15: Van Sacremento naar San Francisco
Vandaag stond er een relatief korte rit voor de boeg, namelijk die van Sacramento naar San Francisco. Alleen, wij hielden ons natuurlijk weer niet aan de eerder geplande route, want wij wilden via Napa Valley rijden. Dit was een omweg, die zeker de moeite waard was.
We hebben een tussenstop gemaakt bij de Beringer vinyard. Hier hebben we een rondleiding gehad in de wijnkelders en was er de mogelijkheid om twee overheerlijke wijntjes te proeven, natuurlijk lieten we dat niet aan ons voorbij gaan. En John zou John niet zijn als hij niet een paar wijntjes zou meenemen voor thuis.
Na deze fantastisch mooie omweg zijn we doorgereden naar San Francisco. Na een paar bijna aanrijdingen zijn we aangekomen in ons hotel. Na snel even onze spullen op de kamer te hebben gezet zijn we de stad gaan verkennen.
Eenmaal buiten het hotel bleek dat we in een achteraf buurt terecht zijn gekomen met erg veel zwervers. Na een korte wandeling hebben we hebben de cable tram, we zijn tenslotte toeristen, naar Fishermanss Warf genomen en hebben daar even rondgelopen. Al snel kregen we honger en eigenlijk hadden we wel zin in een Chineesje, dus op naar Chinatown.
Ook dit stuk hebben we afgelegd met de cable tram, dit keer moesten we erg veel geduld hebben, uiteindelijk hebben we een uurtje moeten wachten. Tijdens het wachten kregen we het langzaamaan erg koud. De temperatuur is hier een stuk lager dan die we de afgelopen 2 weken hebben gehad, dit is dus even wennen.
Na een lekkere maaltijd hebben we de taxi naar het hotel genomen en was het weer tijd om lekker te gaan slapen. De vakantie gaat nu wel erg snel voorbij, nog 6 nachtjes en we zijn alweer thuis, jammer genoeg.
Recentste berichten
Categorieën
- Algemeen (6)
- Heemstede (12)
- Nieuw huis (3)
- Reisverslag Californië 2004 (25)
- Vakanties (2)